freedom

სიარული და ჯდომა

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:04:39 GMT

ქალაქში სიარული სასარგებლოა. საერთოდაც, სიარული უფრო სასარგებლოა, ვიდრე ჯდომა, მაგრამ მე მაინც ჯდომა მირჩევნია ხოლმე. შევატყვე, რომ ჯდომა წოლასაც მირჩევნია და ამბობენ, რომ ეს ცუდია, ძალიან ცუდია, რადგან ადამიანის სხეული არაა შექმნილი იმისთვის, რომ დიდხანს იჯდეს. თუმცა ეს მოსაზრება გადასახედია. ვინ იცის, რისთვისაა შექმნილი ადამიანის სხეული?ჩემი აზრით, იმისთვის, რომ მთელი ცხოვრება ხორცი და კენკრა ჭამოს, ინადიროს, შიშველმა იაროს, იშვიათად იბანავოს და გამრავლდეს. მაგრამ ჩვენ ხომ ამის გარდა უამრავ რამეს ვაკეთებთ, არა? არის თუ არა ადამიანის სხეული შექმნილი იმისთვის, რომ კოსმოსში იფრინოს, ან იმისთვის, რომ ღრმად ჩაყვინთოს ოკეანეში? ან თუნდაც იმისთვის, რომ გლობალური დათბობის პირობებში იცხოვროს და ისუნთქოს მსოფლიოს ყველაზე ბინძურ ქალაქების ყველაზე ბინძური ჰაერი? მგონი, არა. მაგრამ ჩვენ ხომ მაინც ვძლებთ. ამასთან შედარებით ჯდომა უმნიშვნელო რამე მგონია.

ხო, ახლა თავში დავბრუნდეთ: ქალაქში სიარული სასარგებლოა. ოღონდ თავჩაღუნული არ უნდა დადიოდე, ყველაფერს უნდა დააკვირდე, რადგან სიცოცხლე ზედმეტად ხანმოკლეა იმისთვის, რომ ყველაფერს არ დააკვირდე. აი, მე დღეს ქალაქში ბოდიალისას და შიგადაშიგ ჯდომისას გადავწყდი საინტერესო წყვილს. ბიჭი 20ის იქნებოდა, ქალი_ 35 და ზევით. ბიჭი საუბრობდა იმაზე, რა ძალიან არ უყვარს ტოტალიზატორში ფსონების კეთება, მაგრამ რა მაგრად იგებს. ყვებოდა, რა საშინელებებს უკეთებდნენ სკოლაში დირექტორს ის და მისი ძმაკაცები. მშობლებზეც ამბობდა რაღაცებს. ქალი უსმენდა, მხოლოდ უსმენდა. დროდადრო უხერხულად იშმუშნებოდა. ასეთ დროს ბიჭი წყვეტდა მოყოლას და თბილ წინადადებას ამბობდა –შაბათს თეატრში წავიდეთ–ს მსგავს , მერე კი აგრძელებდა: პოკერები, ფეხბურთი, ძმაკაცები. მერე ეს ქალი ადგა და თქვა: იკა 2 საათით დავუტოვე დედაჩემს და უნდა წავიდეო. წავიდა კიდეც. ბიჭი დარჩა. გაოგნებული და დამწუხრებული.

მერე გადავაწყდი ერთ უცხოელს, რომელმაც მკითხა, სად შევჭამო ხინკალიო. მე ვუპასუხე, რომ ვეგეტარიანელი ვარ. გვიან მივხვდი, რომ მიუხედავად ამისა, მაინც შემეძლო მერჩია რამე. მაგალითად, ზახარ ზახარიჩი. ან მსგავსი. თქვენ სად ჭამთ ხოლმე?

ბოლოს კი ძველი ნაცნობი შემხვდა, რომლის სახელიც ვერ გავიხსენე და რომელმაც ვერ გაიხსენა ჩემი სახელი. ვერაფრით მივხვდი, ამ ფაქტორის მიუხედავად, რატომ მივესალმეთ ერთმანეთს. ალბათ, იმედი გვქონდა, რომ რომელიმეს მაინც გვემახსოვრებოდა

ახლახან სახლში დავბრუნდი, დავჯექი და ეს პოსტი დავწერე ჩემსავით მჯდომარე საზოგადოებისთვის. გუდ ლაქ!

პ.ს. ჯდომის მავნებლობის შესახებ იხილეთ აქ

გრძელი ვიქენდი

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:02:32 GMT

სოფელში ვიყავი. სულ რამდენიმე დღით ჩავედი, მაგრამ მომეჩვენა, რომ ძალიან–ძალიან დიდი დრო გავიდა. ახსნას არ დავიწყებ. თქვენც გეცოდინებათ, რომ სოფელში დრო თავისებურად გადის. ზანტად. მთელი კაიფიც იმის გაცნობიერებაშია, რა ნელა ხდება ყველაფერი შენს თავს. რა ნელა გრილდები, რა ნელა კითხულობ, რა ნელა ისვენებ. ამ შენელებულ შეგრძნებებზე ბევრჯერ მიხალისია არაფხიზელ მდგომარეობაში, მაგრამ ფხიზელზე გაცილებით უკეთესია. არავითარი ფეისბუქი, არავითარი ბლოგოსფერო, არავითარი პოლიტიკა. მხოლოდ ადგილობრივი პრობლემები: ჭიდან წყალი ამოღებულია? საბანაო რამსიმაღლეა? ჩემი ჟაკეტი აქ ხომ არაა? მოკლედ _ დაწვრილმანება, რომელიც მე უფრო ადამიანური რამე მგონია, ვიდრე მისი საპირისპირო მოვლენა: ყველაფერზე ,,მაღლა დადგომა”.

ასე თუ ისე, მთელი 2 დღე სრულიად მშვიდი და სრულიად დაწვრილმანებული ვიწექი ხის ქვეშ და ქინდლში ვკითხულობდი გოგი გვახარიას ,,ცრემლიან სათვალეს”. ჯერაც არ დამიმთავრებია, მაგრამ რაკი კითხვის პროცესში ემოციები უფრო ახალი და არც ისე მოზომილია, შეფასებას ახლავე დავწერ. მიუხედავად იმისა, რომ აღფრთოვანების დამალვა ლამის წესად მექცა უკვე (თუ რაიმეთი აღფრთოვანებული ხარ, მშვიდ და დაუწვრილმანებელ ადამიანებს შეფასებაში ,,არაკომპეტენტური” ჰგონიხარ), ამჯერად არ გამომივა, რადგან ,,ცრემლიანი სათვალე” მართლა ძალიან, ძალიან მომეწონა.

უნდა ნახოთ /წაიკითხოთ, როგორ ცვლის წიგნში უსაშველოდ სევდიანი და საინტერესო ამბები ერთმანეთს. არავითარი ,,ობიექტური რეალობა” არ არსებობს. ისტორიული მოვლენების შეფასება მხოლოდ იმის მიხედვით ხდება, თუ რა შეცვალეს მათ ადამიანთა ცხოვრებაში. ყველაფერი სუბიექტური და მშვენიერია და თან ფიქრების ისეთ ნაკადს იწვევს, რომ კითხვისას წამით არ მივუტოვებივარ სურვილს _ ჩამენიშნა ყველაფერი, რაც მახსენდებოდა. აი, ასე ცხოვრობდნენ ადამიანები ჩემს დაბადებამდე. ასე ცხოვრობდნენ დედაჩემი და მამაჩემი. მათი საარსებო სივრცე დასაზღვრული იყო იმ წერტილებით, რომლებიც ჩემთვის აღარაფერს ნიშნავს. საბჭოთა კინოთეატრები, ლაღიძის წყლები, რუსეთის პატარა და დიდი ქალაქები. მათი (ისევე, როგორც ავტორის) ახალგაზრობის ინტერესები ჩემსას თითქმის არსად კვეთს, მაგრამ სწორედ ამის გამო მივეჯაჭვე წიგნს. მეც, ავტორის მსგავსად, ის უფრო მაინტერესებს, რაც ჩემი არაა.

მესამე დღეს კითხვა საშინელმა წვიმამ გამაწყვეტინა. დრო საოცრად აჩქარდა. მალევე მივხვდი, რომ ეს უბრალო წვიმა არ იყო. კახეთის იმ სოფელში, სადაც ვისვენებდი, მდინარე ადიდდა და ადამიანებს სახლებში შეუვარდა, ეზოები დაუტბორა, სიმშვიდე დააკარგვინა. პანიკა ატყდა. ვიღაცები ბარგს კრავდნენ, ვიღაცები გარბოდნენ, იხიზნებოდნენ. ცოტა უფრო გამბედავები მთელი ძალებით ებრძოდნენ სტიქიას. მე კიდევ იმის გაცნობიერებით ვიყავი დაკავებული, რა უსუსური გამხადა რამდენიმესაათიანმა წვიმამ მთაში. ამასობაში წყალი ჩვენს ღობეზე გადმოვიდა და ეზოს გადაუარა, მაგრამ სახლში არ შემოგვვარდნია. სულ ცოტა დააკლდა. როცა ყველაფერი დასრულდა, მომხდარი ლოგიკური მომეჩვენა. უსაშველო შეყოვნება რაღაც ამის მსგავსით უნდა დასრულებულიყო. რამით ხომ უნდა გადამეხადა გაწელილი და მოპარული საათების საფასური. მერე სოფელში გავედი და ადამიანებს დავაკვირდი. ოთახებიდან გამოდიოდნენ და ითვლიდნენ წიწილებს, ამოწმებდნენ მურაბის ქილებს, წვრილმანდებოდნენ. როცა დარწმუნდნენ, რომ ყველაფერი ასე თუ ისე რიგზე იყო, მერე მეზობლებიც მოიკითხეს. პოსტაპოკალიპტიკა.

პ.ს.

დღეს თბილისში დავბრუნდი. აქ დრო სწრაფია და არაფრისმთქმელი, მაგრამ თავი გაცილებით მნიშვნელოვანი გგონია, ვიდრე სსადმე სხვაგან. როგორც ვატყობ, პოსტი ვიქენდივით გრძელი გამომივიდა. ამიტომ დროა დავასრულო, ყავა დავისხა და კითხვას დავუბრუნდე. უკეთესს მაინც ვერაფერს ვიზამ.

WTF

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:00:43 GMT

არ ვიცი, მსოფლიო ბლოგოსფეროში როგორაა, მაგრამ ქართულ ბლოგოსფეროს 3 მთავარი ძალა ატრიალებს: მოწყენილობა, უსაქმურობა და თვითდამკვიდრების სურვილი.

ალბათ, ამიტომაც არ დამიწერია ამდენ ხანს ახალი პოსტი. არც მოწყენილი ვყოფილვარ, არც უსაქმური და თვითდამკვიდრება.. თვითდამკვიდრების თავი აღარ მაქვს :დ

აქვე გადახვევა: საინტერესოა, რატომ არის შერაცხული თვითდამკვიდრების სურვილი ნეგატიურ მოვლენად. მეც მითხრეს ერთხელ, თქვენ, ბლოგერები მარტო იმიტომ წერთ, რომ თავი დაიმკვიდროთო და მე დავიწყე მტკიცება, რომ არა: ჩვენ იმიტომ ვწერთ, რომ მოგვწონს, რომ სოციალური მედია განვავითაროთ, რომ ოდესმე 100 ლარიანი პოსტიც დაგვიკვეთონ :// და .. გავჩერდი. რა თქმა უნდა, იმიტომ ვწერთ, რომ თავი დავიმკვიდროთ, მაგრამ რა არის ამაში ცუდი? განა იმიტომ არ ვსწავლობთ, რომ თავი დავიმკვიდროთ? იმიტომ არ ვიპრანჭებით, რომ თავი დავიმკვიდროთ? იმიტომ არ გამოვთქვამთ ბრძნულ აზრებს სხვების თვითდამკვიდრებაზე, რომ თავი დავიმკვიდროთ?

როცა თვითდამკვიდრების სურვილი გამქრალია, პოსტებს მხოლოდ უსაქმურობა/მოწყენილობა თუ დაგაწერინებს და რადგან არც ერთი მათგანი არაა ძლიერი მოტივატორი, შეიძლება, ბლოგი საერთოდ მიატოვო და გზა ,,ახალგაზრდებს” დაუთმო: მითუმეტეს, რომ ამდენს წუწუნებენ, თქვენ, ბებრები და ცნობილები ჩვენ, ახალგაზრდებსა და პერსპექტიულებს ხელს გვიშლითო :დ

დიდი ხანია ვორდპრესის დეშბორდზე არ შემომიხედავს, შევიხედე და მდა:
რა მოსაწყენი გამხდარა. მხოლოდ 2 თემაა:

გუშინდელი ჩაფლავებული ფლეშმობი, რომელმაც ცხადყო, რომ შავი ტანსაცმლის ქვეშ ლიფებიც შავი გვაცვია
და
ბოგის კონკურსი, რომლის გამარჯვებულიც სწავლისთვის დაფინანსებას მოიპოვებს

სად არის პირადი ამბები, სიახლეები, ჩხუბები, შერიგებები…? სკანდალური და გულისამაჩუყებელი პოსტები?
რატომ დაემგვანა ბლოგოსფერო რიგით ბანძ საინფორმაციო სააგენტოს. ასეთი ეტაპი გვაქვს თუ..?
ის დღეებიც კი მენატრება, როცა ბლოგერები ექსკურსიებზე დადიოდნენ და მერე რიგრიგობით დებდნენ ფოტოებს :დ

უანგარო სიყვარულის შესახებ

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 03:59:13 GMT

როცა საუბარი ჩამოვარდება იმაზე, არსებობს თუ არა უანგარო სიყვარული, ყოველთვის წამოიჭრება ვერსია, რომ შესაძლოა შეყვარებულ ადამიანებს შორის უანგარო სიყვარული არ არსებობდეს, მაგრამ დედაშვილური სიყვარული ნამდვილად უანგაროა. დედებს შვილები გულწრფელად უყვართ. ოღონდ ისინი იყვნენ კარგად და…

თქვენ გჯერათ ამის? ნუთუ დედებიც და მამებიც მართლა არაფერს ელოდებიან ჩვენგან მათი სიყვარულის სანაცვლოდ? ნუ, მაგალითად, თუ მოხუცებულობისას თავშესაფარში ჩააბარებთ, ხმას არ ამოიღებენ, ოღონდ თქვენ იყოთ კარგად? არ იფიქრებენ, რომ თქვენი ვალდებულებაა მათი მიხედვა?

სინამდვილეში დედაშვილური სიყვარულიც ჩვეულებრივი ხელშეკრულებაა. ჯერ მე მოგივლი და გაგზრდი, მერე_ შენ, უკვე გაზრდილი და ფეხზედაყენებული მომივლი მე. seems legit, right?

უანგარო სიყვარული არ არსებობს და ეს მშვენიერია

გოგონა დრაკონის ტატუთი

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 03:57:40 GMT

დეტექტივები დიდად არ მიყვარს. არც სქელი წიგნები, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” ერთიცაა და მეორეც, მე მაინც ძალიან მომეწონა.

უცნაურად კარგი წიგნია. ცოტათი ჯადოქრული. მე ჯადოქრულს ისეთ წიგნებს ვეძახი ხოლმე, თავს რომ არ განებებენ, სანამ ბოლომდე არ წაიკითხავ. ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” კი ძნელია, ამ კატეგორიას არ მიაკუთვნო. მის გამო ორი კვირის განმავლობაში ავტობუსში ბილეთის აღება მავიწყდებოდა, ღამე_ დაძინება არ მინდოდა და დილით_ ლექციებზე მაგვიანდებოდა.

უნდა ვაღიარო, რომ ჯადოქრობის საიდუმლო წიგნის სიუჟეტში უფროა, ვიდრე მწერლის ენაში. სტიგ ლარსონი სადად წერს, სავსებით ჩვეულებრივად და მთავარ ფსონს აშკარად ამბავზე დებს.

სიუჟეტი ასეთია:

მიქაელ ბლუმკვისტი, ჟურნალისტი, რომელსაც სამხილების გაყალბებისთვის ციხე ემუქრება, უცნაურ შემოთავაზებას ღებულობს. მას მოხუცი ბიზნესმენი, ჰენრიკ ვანგერი ორმოცი წლის წინ მომხდარი მკვლელობის გამოძიებას ავალებს. მიქაელმა უნდა გაარკვიოს, რა ბედი ეწია თექვსმეტი წლის ჰარიეტ ვანგერს, ჰენრიკის ძმის შვილიშვილს. სანაცვლოდ კი მას მოზრდილ თანხასა და რეპუტაციის აღდგენას ჰპირდებიან. მიქაელი ჩადის კუნძულზე, საიდანაც გოგონა გაქრა და საქმის გამოძიებას იწყებს. ამის შემდეგ კი, მისთვისა და მკითხველისთვის მოულოდნელად, დავიწყებული და თითქოს დასრულებული ისტორია ისევ ცოცხლდება და საიდუმლოს გამოაშკარავების პარალელურად, მკვლელიც აქტიურდება.

მწერალი კლასიკური დეტექტივის ერთ მთავარ წესს მიჰყვება. მკითხველს ეჭვმიტანილთა შეზღუდულ რაოდენობაში უწევს დამნაშავის ამოცნობა, მაგრამ პრინციპში, ეს სულაც არ აადვილებს საქმეს. მე პირადად, მიქაელს ნამდვილად ვერ დავასწარი დამნაშავის ამოცნობა.

თავდაპირველად მეშინოდა, რომ 495 გვერდის განმავლობაში თუნდაც ყველაზე საინტერესო ამბის გამოძიების კითხვა ძალიან დამღლიდა, მაგრამ საბედნიეროდ, სტიგ ლარსონს ეს არ გამორჩენია. მთავარი ხაზის პარალელურად სხვა მინი-სიუჟეტებიც ვითარდება. მკითხველი მიქაელთან ერთად მხოლოდ ჰარიეტის ამბავს კი არა, უზარმაზარი შვედური კორპორაციის ფინანსური მაქინაციებსაც ააშკარავებს.

თუ არც ფინანსური დანაშაულები გაინტერესებთ და არც დაკარგულ გოგონაზე წუხხართ, წიგნი მაინც მოგეწონებათ ერთ-ერთი უჩვეულო გმირის, ლიზბეთ სალანდერის გამო. დიდი ხანია, ასეთ შთამბეჭდავ გოგონას წიგნის ფურცლებზე არ გადავყრივარ. ლიზბეთი 24 წლის ჰაკერია, ბევრი ტატუთი და პირსინგით. ცოტა ასოციალური, ცოტა რთული და ძალიან ნიჭიერი. მისი ცხოვრება საინტერესოა, მისი პროფესიონალიზმი_ მომხიბვლელი. მოკლედ რომ ვთქვათ, ლიზბეთი ძალიან ,,მაგარი” გოგოა; ზუსტად იცის, რა უნდა ცხოვრებაში და როგორ უნდა მიაღწიოს მიზანს. თუმცა სალანდერი ასეთი გამბედაობის მიუხედავად, გმირი სულაც არაა. სალანდერიც ჩვეულებრივი გოგოა და მისი ბრძოლა ძალადობის წინააღმდეგ, პირველ რიგში, შურისძიებაა წარსულის ტრავმების გამო. ეს გოგონა გარეგნობის გარდა, სხვა რამის გამოც მიიქცევს თქვენს ყურადღებას. მიქაელისა და ლიზბეთის ძალიან უცნაური სასიყვარულო ურთიერთობა წიგნის ,,ჯადოქრობის” ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია.

არ ვიცი, კიდევ რა უნდა ეწეროს ,,ღირსეულ” რეცენზიაში, მაგრამ იმედია, მთავარ აზრს მიმიხვდით. თუ კარგი საკითხავის აღმოჩენა გინდათ, ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” ნამდვილად არ გაგიცრუებთ იმედს. თანაც, ეს წიგნი ტრილოგიის მხოლოდ დასაწყისია და თუ კრიტიკოსებს დავუჯერებთ, შემდეგი ნაწილებიც ასეთივე შთამბეჭდავია.

პ.ს. წიგნის კითხვა რომ დავასრულე და ,,მოჯადოებამაც” გაიარა, ჩემს თავს ერთი კითხვა დავუსვი: ახლა რა ვაკეთო? პასუხის პოვნა არ გამჭირვებია. ზუსტად ვიცი, რასაც გავაკეთებ. დევიდ ფინჩერის ეკრანიზაციას დაველოდები. თქვენც იმავეს გირჩევთ : ]

მუშაობა საკუთარ თავზე

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 03:56:06 GMT

ერთ დროს მეგონა, რომ კარგად ვმღეროდი, მერე ვოკალის პედაგოგთან მივედი და ყველა ილუზია დამემსხვრა. თურმე სხვებზე უკეთესად რომ მღერი, ბევრს არაფერს ნიშნავს. ვოკალის პედაგოგს შეუძლია, წამში გაგრძნობინოს, რომ დეტონაციები გაქვს, მაღალ ბგერებზე იძაბები, დაბალი ბგერები გეკარგება, მოკლედ, არარაობა ხარ. ვოკალის პედაგოგის მთავარი მისია, სანამ მეცადინეობას დაიწყებდეთ ისაა, რომ ღრუბლებიდან მიწაზე ჩამოგსვას.

სულ ცოტა ხნის წინ ისიც მეგონა, რომ ადამიანებთან ურთიერთობისას ბევრი პრობლემა არ მაქვს. ახალი ნაცნობების სახელებს ადვილად ვიმახსოვრებ, ხშირად ვუღიმი გამვლელებს, საწინააღმდეგო სქესთან საუბრისას არ ვიძაბები, ჩემი სქესის ადამიანებთანაც არ ვღელავ დიდად. თუ ვინმე მომწონს, ამის გამოხატვა არ მიჭირს, თუ ვინმე არ მომწონს, ადვილად ვიშორებ თავიდან.. სხვა რა არის საჭირო? ჰო. ბევრი მეგობარი მყავს და იუმორის გრძნობაც მაქვს.

რამდენიმე კვირაა, რაც აღმოვაჩინე, რომ დეტონაციები ადამიანებთან მიმართებაშიც მქონია. პრობლემაა, რომ ზედაპირულ ნაცნობებს მაღაზიებში შესვლით ვემალები. პრობლემაა, რომ მამაჩემს ძალდატანების გარეშე ვერ ვეხუტები. პრობლემაა, რომ განსხვავებულ აზრს ცინიზმით ვპასუხობ.

ხოდა, ახლა ვცდილობ, როგორმე ეს პრობლემები მოვაგვარო და პოზიცია ,,მე ასეთი ვარ და რა ვქნა” ერთხელ და სამუდამოდ გადავდო გვერდით.

ალბათ, ისიც დაგაინტერესებთ, რამ შემიცვალა დამოკიდებულება საკუთარი უნარების მიმართ. 13 ნოემბერს დაიწყო ,,მზიანი სახლის” გრძელვადიანი ტრენინგი, რომელიც წელიწად-ნახევარი გაგრძელდება. კურსი პიროვნულ განვითარებას ემსახურება და მეც კვირაში ერთხელ ოთხი საათის განმავლობაში საკუთარ თავზე ვმუშაობ. თუ ვინმეს დაგაინტერესებთ, შეგიძლიათ ტრენინგს იანვარში შეუერთდეთ.

ეს ბოლო სურათი დამშვიდობების ნაცვლად

დედამიწის უკანასკნელი ზამთარი

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 03:53:21 GMT

პოსტი ეძღვნება დედამიწის უკანასკნელ ზამთარს, როცა არ უნდა დადგეს იგი რატომღაც მგონია, რომ დედამიწა უახლოეს ერთ წელიწადში არ განადგურდება, თუმცა, თუ მაინც დაიწყო განადგურება, ალბათ, არც არავინ ააშენებს კოსმოსურ ხომალდებს კოსმოსში გასაქცევად. უფრო სავარაუდოა, რომ ყველანი წრეზე ვირბენთ და ვიყვირებთ მანამდე, სანამ გვექნება სარბენი წრე. მერე კონტინენტები გაიყოფა, ცათამბჯენები დაინგრევა, ვულკანები ამოიფრქვევა.. ძალიან რთული გახდება, რომ გული არ გვერეოდეს. რა სამწუხაროა, რომ გოგოები, რომლებმაც სიწმინდე ქმრებისთვის შემოინახეს, ქალიშვილებად მოკვდებიან. არც ისაა მაინცდამაინც სასიამოვნო, რომ ჩვენი მშენებარე ბინები მანამდე დაინგრევა, სანამ აშენდება.

(აქვე გადახვევა: ეიჩარის კითხვა გასაუბრებაზე ( 2002 წელი ):
_ როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი 10 წლის შემდეგ?
_ მკვდარი)

მე რას გავაკეთებდი ამ დროს? საოჯახო ალბომს გადმოვიღებდი და დავათვალიერებდი ძველ შავ-თეთრ სურათებს.
მშვიდად. აუღელვებლად. არაადეკვატურად.

აი, მე, ლელა, ლევანი და მშობლები. ლელას ის ჯემპრი აცვია, რომელიც მე მეცვა პირველ კლასში. თუმცა ამ სურათში მხოლოდ თვეების ვარ. რა ძველი ჯემპრი ყოფილა.

აი, მე და ლევანი სოფელში. სკოლის ეზოში. მე გაღუნული ფეხები მაქვს. ლევანი ძალიან სასიამოვნოდ იღიმის.

ეს _მე და ლელა ყრუ გზაზე. სასაფლაოს წინ. აღდგომაა. ეს სასაფლაო უკვე განადგურებული უნდა იყოს. თუ ნიუ-იორკი დაინგრა, ალბათ, ვერც ლაგოდეხი გადარჩებოდა.

ეს მე ვარ ცხენზე. 5 წლის. კარგად მახსოვს, ჩემს შარვალს დიდხანს არ გასცილებია ცხენის სუნი.

და ეს მე პირველი კლასის ზეიმზე. ფეხები ცოტა გამსწორებია. თეთრი კაბა მაცვია.

როგორ კვდებიან ბლოგები

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 03:49:55 GMT

ახალი ბლოგიმაქვს. არც ამ ბლოგის დამატებაა, არც ამ ბლოგის მეზობელი, არც ამ ბლოგის კონკურენტი. უბრალოდ, ახალი ბლოგია სოციალურ საკითხებზე და ერთი საინტერესო პროექტის ფარგლებში არსებობს(დემოკრატიული ღირებულებები ქართულ მწერლობასა და სიტყვიერებაში). თითქმის ყოველდღე უნდა ვწერო და ჯერჯერობით ვასრულებ კიდეც ამ მოთხოვნას. ყოველ საღამოს ვფიქრობ კონკრეტულ თემაზე და ახალ პოსტში ხან ვრცლად განვიხილავ, ხანაც ზედაპირულად. რაც მთავარია, ვცდილობ, დღე არ ჩავაგდო.

არადა, როგორ ვიყავი დარწმუნებული, რომ წერისთვის არც დრო მქონდა და არც ხალისი. თურმე მქონია.. და სულ ტყუილად ვწუწუნებდი მკითხველებთან, რა ვქნა, საქმეები თავზე მაყრია-მეთქი. არა, საქმეები მართლაც თავზე მაყრია, მაგრამ ხელები ხომ თავისუფალი მაქვს (:დდ). ასე რომ, უბრალოდ უნამუსო ვარ. გული მეწურება, როცა წარმოვიდგენ, რამდენი ვიზიტორი მეყოლებოდა, აქაც რომ ყოველდღე ვწერდე.

პრინციპში, შემიძლია, ამ საკითხს ცოტა ნაკლებად კრიტიკულადაც შევხედო, რადგან მხოლოდ ჩემში არაა საქმე. თითქმის ყველა ბლოგერს აქვს ადრე თუ გვიან ,,გადაწვის პერიოდი”, რომელსაც ან აღწევს თავს, ან_ ვერა. რაც უფრო წარმატებული იყავი ,,გადაწვამდე” და რაც უფრო დიდ ხანს ხარ ,,გადამწვარი”, მით უფრო მცირდება შანსი, ოდესმე ჩვეულ ფორმაში ჩადგე. საბოლოოდ, ბლოგი კვდება, მკითხველები კი ბუზღუნებენ: ეს ის ბლოგი აღარააო და ახალ საკითხავს პოულობენ.

,,გადაწვის” მიზეზები ძალიან ბევრია, დაწყებული იქიდან, რომ შენი ოჯახის წევრები შენს ბლოგს კითხულობენ და დამთავრებული იმით, რომ საზოგადოებრივ ზეწოლას ვერ უძლებ.ეს მეორე ფაქტორი უფრო მნიშვნელოვანია. საზოგადოებრივი ზეწოლა ბუნებრივი მოვლენაა, რომელიც თან სდევს მრავალრიცხოვან მკითხველთან ურთიერთობას. თავდაპირველად შენ მუშაობ პუბლიკაზე (ქმნი ბრენდს, აპიარებ შენს პროდუქტს და იქმნი იმიჯს), შემდეგ კი პარალელურ რეჟიმში პუბლიკაც იწყებს შენზე მუშაობას (განსაზღვრავს შენს განწყობას, მიგითითებს, რა მოსწონს და რა_ არა, გგრუზავს ან გახალისებს.. მოკლედ, გაპროგრამებს ისე, რომ ეს აზრად არც მას მოსდის და არც _ შენ). მკითხველები გიკვეთავენ, წერო უფრო მეტი, წერო ისევ ისე, შეიცალო, ან არ შეიცვალო.. აღნიშნავენ, რა თემის ანალიზი გამოგდის უკეთესად და რა თემას უნდა აუარო გვერდი. მოკლედ, ისინი შენგან შექმნილი მოლოდინის გამართლებას ითხოვენ და თუ ეს ასე არ ხდება, ინტერესს კარგავენ.

საბოლოოდ, ეს სერიოზულად გიზღუდავს თავისუფლებას და შენი ბლოგიც შეკვეთილ ბლოგს ემსგავსება. დამკვეთი_ ხალხია და ის არაფერს გიხდის კეთილგანწყობის გარდა, რომელიც იდეალური ვალუტა სულაც არაა. ამის გამო პრიორიტეტული ისეთი შეკვეთილი ბლოგის წარმოება ხდება, რომელშიც ანაზღაურებასაც მიიღებ. აი, ასე კვდებიან ენთუზიაზმზე მომუშავე ბლოგები.

არ მინდა, რომ ანინალენდსაც იგივე ბედი ეწიოს, ამიტომ თვითთერაპიას ვაწვები. ზუსტად ვიცი, რაც მჭირდება: ისე წერა უნდა ვისწავლო, რომ არც თავი დავკარგო და არც მკითხველი. ოპტიმიზმის საფუძველი ნამდვილად მაქვს:

იყავი ის რაც ხარ, ყველა სხვა როლი დაკავებულია!

depressroyale — Thu, 29 Sep 2011 16:36:27 GMT

გამარჯობათ, ეს საიტი შეიქმნა მხოლოდ თქვენთვის, რადგან თქვენ ადამიანებმა თავი იგრძნოთ კონფორტულად, ეს მხოლოდ მაშინ ხდება როცა საკუთარი აზრების განმგებელი შენ ხარ, არ თამაშობ ვიღაცის სხვის როლს? დაფიქრდი ეს რაში გჭირდება? შენი პიროვნება ისეთივე საინტერესო და ღრმაა, როგორც იმის, ვისაც შენ გინდა დაემსგავსო, ნუ შეეცდები ხალხისგან გამორჩეული იყო, რაღაც ისეთითრაც შენში არ ზის, ნიღაბი რომელიც ისე შეისისხლხორცე, თითქოს შენი ნამდვილი სახე ყოფილიყოს, მხოლოდ და მხოლოდ შენს ლამას სულიერებას ფარავს, მხოლოდ გაკნინებს, განთავისუფლი! იყავი ის რაც ხარ, ყველა სხვა როლი დაკავებულია!
ეს საიტი, ერთ თქვენგანს მაინც თუ დაეხმარება გადაწყვეტილების შეცვლაში, მაშინ ჩაითვლება რომ ჩვენ დიდი საქმე გავაკეთეთ, დაიმახსოვრეთ ნიღბების მოხსნა არცისე რთულია, შეიძლება ცინიზმით გვიპასუხოთ და ამით გაიმართლოთ თავი, მაგრამ ჩვენ აი სარკე მოგიტანეთ და დაგანახეთ თუ რამხელა ლაქად ჩანს თქვენს სახეზე ის, რომ არ ხართ ისეთი, როგორც სინამდვილეში. გააანთავისუფლეთ თქვენი ნამდვილი "მე", გულის ბნელ კუთხეში რომ ჩაუკეტავთ თქვენს კომპლექსებს და ნახავთ რამხელა შვებას იგრძნობთ.