freedom

3 დღე (პეპელა, სახელად კამპა)

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:23:29 GMT

ეს პოსტი წარმოადგენს საკონკურსო ნამუშევარს საუკეთესო ისტორიის კონკურსისთვის "პეპელა სახელად – კამპა"

***

ტრაკზე პეპელა მისი სურვილით დავიხატე. მისი ფულითაც. მის გამოც. ყველაფერი ერთად. მითხრა, რომ ძალიან მომიხდებოდა ტატუ, მითხრა, რომ სიახლეები მხოლოდ კარგია და დამარწმუნა, რომ ეს უბრალოდ საჭირო იყო ჩვენი ტრაკში წასული (რა სიმბოლურია) სექსუალური ურთიერთობის გადასარჩენად. მერე ფიგურა ერთად ავარჩიეთ შავყდიან კატალოგში.

ჯერ მე დავათვალიერე ყველაფერი, ბოლოს კი ჩემ მიერ შერჩეული ვარიანტები მასთან შევათანხმე. ზოგი ეგრევე დაიწუნა, ზოგიც _ განსჯის მერე. ბოლოს რაღაც უცნაური ბორჯღალი და პეპელაღა შემოგვრჩა. პრინციპში, საყოყმანო ბევრი არაფერი იყო (საყოყმანო _რა საშინელი სიტყვაა, არა? ). პეპელა ცალსახად სჯობდა, მაგრამ იმ იდეამ, რომ მეც მორიგი პეპელადახატული გოგო უნდა გავმხდარიყავი, ძალიან დამწყვიტა გული.

_ პეპელა ძალიან ბევრ გოგოს ახატია. უზომოდ ბევრს_ ვცდილობდი, დამაჯერებელი ვყოფილიყავი.
_ ბორჯღალს კი ალბათ მხოლოდ რაგბისტი გოგონები იხატავენ_ ამბობდა ის და იღიმოდა.
_ ხომ გესმის, რომ ამ კონკრეტულ პეპელას არაფერს ვერჩი, ლამაზია. უბრალოდ ვცდილობ, რომ კარგად ავწონ–დავწონო ყველაფერი
_ დამიჯერე, შენს სხეულზე ვინც ამ პეპელას ნახავს, ხმასაც ვერ ამოიღებს ბანალურობაზე. მეტსაც გეტყვი, უბრალოდ, ხმას ვერ ამოიღებს _ მომეფერა და შეკამათება შეუძლებელი გახდა.

გადაწყდა. დავიხატე. ტატუირების პროცესი ძალიან მტკივნეული არ ყოფილა, მაგრამ გარკვეული დისკომფორტი მაინც შემექმნა. ჩხვლეტები, წვა, დიდხანს წოლა, უხერხულობა. ის იქვე იჯდა და უყურებდა, როგორ ჩნდებოდა ჩემს სხეულზე ის, რისი დანახვაც ასე უნდოდა. სახეზე ეწერა, რომ ძალიან ბედნიერი იყო. მე კი საშუალოდ ბედნიერი ვიყავი, თუ ასეთი რამე საერთოდ არსებობს.

მერე მე ჩვენს სახლში წავედი. ის_ საქმეებზე.

***

მგონი, ამდენჯერ ჩემი ტრაკისთვის არასდროს შემიხედავს სარკეში. კისერი მეტკინა. ტატუ ხან ძალიან ლამაზი მეჩვენებოდა, ხანაც საშინლად მახინჯი. ბოლოს გადავწყვიტე, ჩამეცვა.

ბევრჯერ წამიკითხავს, თავში არსებულ ქაოსს მწერლები ერთმანეთში გადახლართულ ძაფებს რომ ადარებენ ხოლმე. მე კი მეჩვენება, რომ არეული აზრები ყველაზე მეტად ჩანთაში ჩაგდებულ ყურსასმენებს ჰგავს. ვერაფრით გაიგებ, როგორ ეხვევა სადენები ერთმანეთში შენი ჩარევის გარეშე.

სანამ მოვიდოდა, აბაზანაში შევედი. წყალი შევისხი და თვალების გარშემო გაჩენილ მუქ რგოლებს დავაკვირდი. 3 არც ისე შესამჩნევი რგოლი იყო თითო თვალზე: უძილობა, სიგარეტი, ალკოჰოლი.

მერე კიდევ მიკვირს, რომ ჩემთან სექსი აღარ უნდა_ გავიფიქრე გულდაწყვეტილმა და ტირილი მომინდა.

გადავწყვიტე, სახლი დამელაგებინა, სანამ მოვიდოდა. დავიწყე კიდეც და შუა გზაში მივატოვე. რა აზრი აქვს, რა აზრი აქვს_ მხოლოდ ეს მიტრიალებდა თავში. მთელი ეს აბსურდი_ სახლის დალაგება, მაშინ, როცა იცი, რომ მეორე დღეს ისევ დასალაგებელი იქნება_ ყოველთვის თვითმკვლელობას მანდომებდა.

მისი ნაბიჯების ხმა რომ გავიგე, ოდნავ გამაჟრჟოლა. ძალიან ხალისიანად შემოვიდა. მომეხვია, მომეფერა. წვენი მოვიტანეო, მითხრა. მაცივარში შევდგი. ცოტა ხანს ტელევიზორს ვუყურებდით. მერე მას მობეზრდა და გამორთო. ხელი მომკიდა და საწოლისკენ წამიყვანა. თვითონ მაისური გაიძრო და საწოლზე ჩამოჯდა. მე ფეხზე ვიდექი მხოლოდ ტრუსის ამარა.

_ ბოლომდე გაიხადე– მითხრა უემოციოდ.
გავიხადე.
_ მუცელზე დაწექი
დავწექი.
უსიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა. მისი მზერა ძალიან ცხადად ვიგრძენი.

გადმოტრიალება დავაპირე, მაგრამ ხელი ზურგზე დამადო და გამაჩერა.

_ ასე იწექი _ მითხრა საკმაოდ ჩუმად, მაგრამ მე ყურები ლამის გამისკდა, ისეთი ხმამაღალი მეჩვენა ეს სიტყვები.

და მე ვიწექი. და მე ველოდებოდი, რომ შემეხებოდა, ველოდი, რომ რამეს მეტყოდა, მომეფერებოდა. და მას არაფერი არ უქნია. შარვალიც კი არ გაუხდია.

გადმოვბრუნდი და ისევ მის მზერას შევეჩეხე. მოწყენილი იყო.

_ ეტყობა, აღარ მინდიხარ _ მითხრა ძალიან სევდიანად.
_ ბორჯღალი უნდა დამეხატა _ ვუთხარი და გავუღიმე. [გამუდმებით მაოცებს ჩემი უნარი, ვიყო მშვიდად, როცა სამყარო თავზე მემხობა]

ცოტა ხანს ვუყურე. არ განძრეულა. ამიტომ მე მომიწია მისთვის იმის თქმა, რაც უნდა გაეკეთებინა.

ადგა, ჩაიცვა, წავიდა.

მეც ავდექი, ჯერ უმიზნოდ დავდიოდი, მერე მაცივართან მივედი და წვენი გამოვიღე. კამპა. ალუბალი.

მუცელში პეპლები დაფრინავდნენ. მაგრამ არა სიხარულის. ესენი უფრო უბედურების პეპლები იყვნენ, იქამდე რომ ეხეთქებიან ნათურას, სანამ არ დაიხოცებიან.

თავში ყველაფერი აირია: ჩვენი საერთო კომუნალური გადასახადები, სარეცხის თოკზე გაკიდული მისი სველი წინდები, მისი სუნი და ჩვენი არარსებული სექსი.

***

ტატუს სრული მოშორება საკმაოდ მტკივნეული აღმოჩნდა, მაგრამ გმირულად გავუძელი. გამუდმებით იმაზე ვფიქრობდი, რომ ტკივილი, რომელიც ამ პროცესს ახლდა, მომავალი დღეების ტკივილს შეამსუბუქებდა.

ასე მითხრეს, კარგია, რომ მალევე მოხვედი, თორემ მერე უფრო გაგიჭირდებოდაო.

შთამბეჭდავი დასასრულისთვის აქ იმის თქმაც შეიძლება, რომ ჩემმა პეპელამ, ისევე როგორც ყველა სხვა პეპელამ ამქვეყნად, მხოლოდ 3 დღე იცოცხლა.

მაგრამ

მგონი

არ ღირს.

საპნის ბუშტების დღე

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:21:46 GMT

თურმე ხანდახან უნდა გადახედო ფეისბუქზე ივენთ ინვითეიშენებს. შეიძლება სადმე ძალიან გრილ, ძალიან კარგ ადგილას აღმოჩნდე მშვენიერ სანახაობაზე. ასე ამოვყავი თავი გუშინ თუ გუშინწინ საპნის ბუშტების საერთაშორისო დღეზე კუს ტბაზე (:დ). რომელიმე იყავით? არა მგონია. ამიტომაც თავს უფლებას ვაძლევ, ეს ამბავი შეგახარბოთ და ეფექტური შეხარბებისთვის ფოტოებიც გამოვიყენო.

პ.ს თურმე ძალიან ადვილი ყოფილა ამის გაკეთება. ,,მოწყობილობისთვის” საჭიროა 2 ჯოხი და ცოტაოდენი ძაფი, სითხისთვის კი ჭურჭლის სარეცხი საშუალება, წყალი და გლიცერინი. დააა ცოტაოდენი ქარიც მნიშნელოვანია. სულ ეგაა

ოცი ოცი ოცი

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:19:15 GMT

ოცი წლის ვარ. როგორც იქნა, თინეიჯერობა დასრულდა და იქნებ სერიოზულ კამათებში ახლა ნაკლებად მომაკეტინონ სიტყვებით: ჯერ გაიზარდე და მერე ილაპარაკე… და კიდევ, 1 წელიც და ამერიკაში ლუდის ყიდვის უფლება მექნება, აქ კი _ 12ზე დაბრუნების : ] რა კარგია, რომ არავის მოულოცავს სიტყვებით: გილოცავ გაოცებას..

წელს არაჩვეულებრივი დაბადების დღე მქონდა, რომელიც იმიტომ იყო არაჩვეულებრივი, რომ არც ერთ ძველ დაბადების დღეს არ ჰგავდა. /ძველი დაბადების დღეები: ლოკაცია: სოფელი გურგენიანი. სტუმრები: არავინ. სასმელი: ღვინო. საჩუქრები: ყავის ჭიქები ვარდის გამოსახულებით :////
ამჯერად კი 12 საათზე სახლში ვიყავი, სრულიად მარტო და ვუკრავდი მოცარტს. ვიცოდი, რომ ფბ–ზე ჟრიამული იწყებოდა, მაგრამ გადავწყვიტე, მოლოცვების ნახვის სასიამოვნო მომენტი როგორმე გამეწელა. სადღაც პირველის 15 წუთზე კარზე ზარი გაისმა და ვიფიქრე, რომ ჩემს მეზობლებს არ მოსწონთ მოცარტი, ან ჩემ მიერ შესრულებული მოცარტი, ან ზოგადად 12 საათზე მოცარტის შესრულების ფაქტი.. უხალისოდ მივედი კართან. კართან ჩემი მეზობელი ნოდარი იდგა და ამბობდა, რომ გარეთ მეძახიან. ალბათ, ნოდარის დედაა ან მამა, დავასკვენი და გონებაში მარცხენა ხელის პარტია გავიმეორე.

ვეტყვი, რომ მარტო ვარ და მომწყინდა. მგონი, ეს ყველაფერს ამართლებს

გავედი და…

გმადლობთ : მანქი, დოდკა, თაა, ეკა, ნატოშა, ალუკარდ, ნინო, ანანო და ბლანკ (ამ უკანასკნელმა მშვენიერი ბროლის ანგელოზი მაჩუქა)

დამხვდნენ გოგოშკები, ძააალიან მაგარი გოგოშკები ბუშტებით, შუშხუნებით და ტორტით. მღეროდნენ ჩემთვის და მეხუტებოდნენ. ისეთი მაგარი ემოცია იყო და დღესასწაულის ისეთი ცხადი შეგრძნება, რომ ცრემლები ძლივს შევიკავე.

მერე ეს ყველაფერი ჩემს სახლში გაგრძელდა კოლექტიური ტორტის ჭამით:

იმ ღამეს ემოციებისგან გაგიჟებულმა ძლივს დავიძინე და ძილის წინ ვფიქრობდი, რომ ეს ასე არ უნდა დასრულდეს.
არც დასრულებულა.

თქვენი აზრით, რამდენი ფაქტორის დამთხვევა აქცევს კარგ დღეს კარგ დღედ?

ჩემი აზრით, მხოლოდ სამიც საკმარისია: დაბადების დღე, მეგობრები და სასმელი

ბევრი გოგო, ცოტა ბიჭი

და ,,ყავის სერვიზის" ნაცვლად მივიღე საჩუქრად შოკოლადის ბარნი და მისი სარეკლამო სიმღერა

საკმაოდ გვიან დავიშალეთ, მთვრალები და ძალიან მთვრალები

ძილის წინ კი მშვიდად დავათვალიერე ის ორასამდე მილოცვა, რომელიც ჩემს ვოლზე დაიპოსტა

და ჰო, ბოლო ლუკმა ყველაზე გემრიელი უნდა იყოს: კლავიატურაზე უმბერტო ეკოს ,,ვარდის სახელი” დამხვდა. გმადლობ, ლელა, გმადლობ, ლევან..

პ.ს. არ გინდათ, აიპოდის მოგებაში დამეხმაროთ?
დაალაიქეთ ჩემი ისტორია კამპას ბლოგზე

იმიჯის და სხვა რამეების შესახებ

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:17:32 GMT

ყველამ იცის, რომ მე ის გოგო ვარ, სექსებზე რომ წერს, მაგრამ აი, გადავხედე ბლოგის ბოლო ჩანაწერებს და რამდენი ხანია, სექსზე და დილის ორგაზმებზე არაფერი დამიწერია. განა იმიტომ, რომ საწერი აღარაფერია, უბრალოდ ვეცადე, თავი სხვა რამეების წერაში მომესინჯა. ვიზიტორების რაოდენობა არ შეცვლილა, სამაგიეროდ დღეში რამდენჯერმე ვპასუხობ კითხვას: რატომ შეიცვალე? რაც ჩემს ენაზე ითარგმნება, როგორც: სადაა სექსები?

რას ვიზამთ, მე თვითონ მოვახდინე ჩემი იმიჯის პოზიციონირება ამ გზით (იმიჯის პოზიციონირება ). დროთა განმავლობაში, კი იმიჯმა მოახდინა ჩემი პოზიციონირება და ნელ–ნელა დავემსგავსე იმ ანინას, როგორადაც მიცნობთ თქვენ ყველანი. არ გამკვირვებია. უკეთეს შემთხვევაში, ჩვენ ყველანი ვხდებით ისეთები, როგორებადაც ვასაღებთ თავს. უარეს შემთხვევაში კი _ არ ვხდებით, მაგრამ გვგონია, რომ ვხდებით.

ჩემი იმიჯის კვლევას დიდ დროს ვუთმობ ხოლმე (აქ წარმოიდგინეთ სიტუაცია: საღამოობით ვზივარ და ვიწერ, რა უნდა ვთქვა მეორე დღეს, რომ ხალხს ანინა ვეგონო :დ) ასე თუ ისე, საკითხი: როგორ ვქმნით იმიჯს და მერე როგორ ვხდებით მისი მონები_ ჩემთვის აქტუალურია.

არსებობს სია, რომლის თითოეული კომპონენტი ჩემთვის და ჩემი იმიჯისთვის შეუფერებელი მეგონა, მაგრამ ახლა ვცდილობ თითოეულ პუნქტს გადავხედო დ რაციონალური ახსნა მოვუძებნო:

რამდენიმე მაგალითს მოვიყვან:

ანინა არ ტირის

ამ ბოლო პერიოდამდე ძალიან დიდი ხანია არ მიტირია. არაფრის გამო. მაშინაც კი, როცა ძალიან ცუდად ვიყავი, ჩემს თავს ვეუბნებოდი: ახლა არ ატირდე, თორემ გული ამერევა შენზე. ერთხელაც აღარ მითქვამს, დიდხანს ვიტირე და მივხვდი, რომ ტირილის მერე თავს უკეთ გრძნობ. ამის შემდეგ სულ ვტირი. ყოველ საღამოს :დ არა, არა, ვხუმრობ, მაშინ ვტირი, როცა მეტირება, ანუ საკმაოდ იშვიათად

ანინა არ იცვამს კაბებს

ამას რაციონალური მიზეზი აქვს: ჩემი ფეხები არ მომწონს, თუმცა რა თქმა უნდა, სამყაროში მოიძებნება კაბები, რომლებიც ,,ტანზე დამაკვდება”. ჩემთვის ტრაგედიაა ის გამოფხიზლებები, დედა რომ მიწყობს ხოლმე. დავაკონკრეტებ: დღეები, როცა დედა ჩემს ყველა შარვალს ერთად რეცხავს, რომ როგორმე კაბის ჩაცმა მაიძულოს. ასეთ დროს კარადაში არსებულ კაბებს სათითაოდ ვიღებ , ვისინჯავ, ვიხდი, შიშველი ვჯდები კომპიუტერთან და გარეთ არ გავდივარ, სანამ შარვლები არ გაშრება. სწორად გამიგეთ: სამოსთან იმდენად არ მაქვს პრეტენზია, რამდენადაც იმ კორექტივებთან, რომლებიც მას შეაქვს ჩემს ქცევაში. რატომღაც მგონია, რომ როცა კაბა გაცვია, ცუდი სიტყვების თქმა არ შეიძლება, დალევა არ შეიძლება, ბორდიულებზე ხტომაც არ შეიძლება და საერთოდაც, დახვეწილად უნდა მოიქცე. იგივე ითქმის მაღალ ქუსლებზე, რომლებიც ჩემს შემთხვევაში სულაც არაა მაღალი, მაგრამ მე მაინც მიქმნის დისკომფორტს

ანინა ვერ იტანს მზრუნველობას

კითხვას: ხომ არ დაგეხმარო? მე შეურცხყოფად ვიღებ ასიდან ოთხმოცდაათ შემთხვევაში, დანარჩენ 10 შემთხვევაში, უბრალოდ სხვა გზა არ მაქვს და იძულებული ვარ, სხვა ადამიანის დახმარებით ვისარგებლო. სხვა ადამიანების ხარჯზე საქმის გაიოლება უსამართლობად მიმაჩნია. აი, მაგალითად, ბლოგი ისე შევქმენი, რომ არავისთვის მითხოვია დახმარება, არც კითხვები დამისვამს. სანამ საჭირო რამეებს ვიპოვიდი, ძალიან დავიღალე, მაგრამ ხომ ხედავთ, ბოლოს ყველაფერი ვიპოვე. კიდევ.. იმავე მიზეზით ვერ ვიტან ვინმესგან ფულის სესხებას (სულ მგონია, რომ არავის აქვს სინამდვილეში ,,გასასესხებელი ფული” და არავინაა ვალდებული, შენ გამო მოიკლოს რაიმე). ამგვარად, ორივე თირკმელი უკვე გაყიდული უნდა მქონდეს , რომ მეგობარს ფული ვესესხო. სამაგიეროდ, მე თვითონ სულ ვთავაზობ სხვებს ფულად და მორალურ მხარდაჭერას, რომლითაც მართლა სარგებლობენ ხოლმე. ხანდახან ბოროტადაც. მერე კიდევ ვფიქრობ, ეს ხომ არაა ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც მეგობრები ჯერაც მყავს–მეთქი

ანინას არავინ უყვარს

რამდენჯერ მიფიქრია შეყვარებული წყვილების დანახვისას: არა, არა, მე ეს არ დამემართება, მე ხომ შტერი გოგონა არ ვარ, რომელსაც სიყვარულის იდეით ზრდიან და რომელიც ყველაფერში ,,საყვარლობებს” ეძებს, პლუშის დათუნიით დაწყებული დაცვის ბიჭით დამთავრებული. თუმცა რაც არ უნდა მოსალოდნელი იყოს, მაინც დამემართა (საკუთარი თავი მძულს ამბის ასეთი ბანალური განვითარების გამო: მთავარი გმირი იმას ჩადის, რაზეც ამბობდა, არასდროს ჩავიდენო). დამემართა და სერიოზული პრობლემები შემიქმნა იდენტობასთან, რამაც თავის მხრივ უზარმაზარი პრობლემები შეუქმნა ჩემს შეყვარებულს. არის ხოლმე საღამოები, როცა ვზივარ დაღონებული და ვამბობ: ჩემს თავს ვეღარ ვცნობ, სადაა ჩემი უდარდელობა. ამის ატანა შეუძლებელია. რატომ, რატომ ვარ ასე. ის კიდევ დაღლილი მიყურებს და მეუბნება:კარგი რა, კარგი რა. ეს ხომ გავიარეთ უკვე. არადა არაფერიც არ გაგვივლია. როგორც ჩანს, ჩემს ორგანიზმს ემოციური ტკივილისგან დასაცავად საოცარი რეაქცია გამოუმუშავდა: არაფრით უშვებს ,,სახიფათო” ობიექტს ახლოს. ასე, რომ სითბოს გამოვიჩენ თუ არა, ძალიან ცხადად ვხედავ, როგორ მენგრევა თავზე წლობით ნაშენები საკუთარივე თავი.

მოდი, მეტს აღარ გავაგრძელებ, თორემ ძალიან დავიგრუზე. რაც შეეხება კითხვას: როდის დაიდება სექსები. პასუხი მარტივია: რა თქმა უნდა, მალე. მანამდე კი ნძრევას მივაწვეთ.

ჯოჯოხეთი, რემონტი, საშა.

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:15:14 GMT

ამ დღეებში ჯოჯოხეთზე წარმოდგენა შემეცვალა: ჩემი აზრით, სისულელეა, ჯოჯოხეთი ცეცხლით და კვამლით სავსე ადგილი გეგონოს, მაშინ, როცა ჯოჯოხეთი შეიძლება იყოს შენ მახლობლად, შენსავე სახლში _ სააბაზანოს რემონტის სახით.

ზოგადად, ყველა რემონტი საშინელებაა და ადამიანი არ მეგულება, რემონტის რომელიღაც პერიოდში რომ არ ეთქვას, რა ჯანდაბად წამოვიწყე ეს ყველაფერიო. მაგრამ სააბაზანოს (ე.წ. ვანა–ტუალეტის) რემონტი ყველა რემონტზე უარესია. მას აქვს სპეციფიკური მინუსები, როგორიცაა : ბანაობის შეუძლებლობა და ფიზიოლოგიური მოთხოვნილებების მუშების გრაფიკთან შეთანხმება და ამავე დროს, ახლავს ზოგადსარემონტო დისკომფორტებიც: ხმაური, მტვერი, უცხო ადამიანები სახლში.

უცხო ადამიანებზე გამახსენდა, ერთი–ორი სიტყვა აუცილებლად უნდა ვთქვა ჩემს მთავარ მუშაზე, საშაზე. მას, როგორც ყველა მუშას, მუშაობა დიდად არ მოსწონს. დასვენება ურჩევნია. მისი მაქსიმუმი სხვა მუშებისთვის ბრძანებების მიცემა და ჩემი წიგნების კარადაში ქექვაა. პრინციპში, მადასაც არ უჩივის. განსაკუთრებით ქათმის ხორცი უყვარს.

_ კაია ესა? _ მეუბნება და მაჩვენებს ,,ქაბულელ წიგნებით მოვაჭრეს”
_ ავღანელ ქალებზეა, _ ვპასუხობ გაოცებული. უყურე საშას, როგორი ჩართული ყოფილა ლიტერატურულ პროცესში.
_ ვაა, ცოდოები არიან ეგენი, ხო იცი? _ ამბობს და წიგნს ადგილზე დებს.
_ და ესა? _ ამჯერად ხელში ,,ოდისეა” უჭირავს
_კი, კარგია _ ვპასუხობ ცივად
_ ავიღებ, რა, ჩემი გოგო და 2 კვირაში დავაბრუნებ. ეს რემონტი მაინც ვერ მორჩება მანამდე _ ამბობს და არც ისე ლამაზად მიღიმის.

აი, ასე ვიგებ, რომ თურმე 4დღიანი რემონტი შეიძლება გაგრძელდეს 2 კვირა.

სანამ მუშები სახლში ძრწიან, მე კომპიუტერთან ვზივარ ან კალიებს ვხოცავ. პრინციპში, პარალელურადაც გამომდის.

გუშინ თუ გუშინწინ ჩემი სიმშვიდე (პირობითი ნათქვამია) საშას ხმამ დაარღვია. ბობოქრობდა. ვიფიქრე, რომ მოშივდა, მაგრამ თურმე არა. მამაჩემს და ჩემს ძმას ეჩხუბებოდა. ისინი კიდევ გაოფლილები იდგნენ შემოსასვლელში. ელიავადან მოვიდნენ. კართან ცემენტის ტომრები ეყარა.

_ რა ჯანდაბა გიყიდიათ ესა? ამით რა უნდა ვქნა? კაი, ხელობა არ იცით თქვე ოჯახაშენებულებო და კითხვა? მე რა დაგიწერეთ აქა. აჰა, ნახეთ. ჰაიდელბერგი. თქვენ რა იყიდეთ? ჰაი–ლედ–ბერგი. ჰაილედბერგი რა არი. არ არსებობს ეგეთი სიტყვა! ქალაქის სახელია ისა. ეს კიდე არაფერი არაა.

სურათი აღებულია http://katiee.ge/-დან

აქ მე მეორედ ვოცდები. უყურე საშას! როგორი გარკვეული ყოფილა გერმანულ ქალაქებში.

ელიავადან ახლად დაბრუნებულ ჩემს ძმას რამდენიმე ასოს გამო უკან დაბრუნება ეზარება. ცოტა ხანი უმტკიცებს, ამითაც გამოვაო, მაგრამ საშა სასტიკია და შეუვალი.

_ სახელზე კი არაა, კაცო. ჩამოინგრევა და მერე ისევ მე უნდა მაკეთებინოთ _ამბობს გაბრაზებული.

ვერაფრით ვხვდები, საშას ასეთივე პროტესტი აქვს ყველაფერი ყალბის მიმართ თუ უბრალოდ დღეს მუშაობა ეზარება.

მამაჩემი და ჩემი ძმა გადიან. მე ქათამს საყინულიდან ვიღებ. საშა ,,ოდისეას” უბრუნდება. ნეტავ მართლა კითხულობს თუ მარტო ჩემს დასანახად? რას გაიგებ

პ.ს. ზუსტად ვიცი, ამ ინციდენტის გამო რემონტის დასრულება სულ მცირე ერთი დღით გადაიწევს, მაგრამ ის მაინც მეცოდინება, რომ ჩამონგრევის და საშას ხელმეორედ ვიზიტის საფრთხე არ არსებობს. მადლობა ღმერთს..

შტერი

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:13:44 GMT

ფიქრს გადავეჩვიე. განა შემთხვევით, მიზანმიმართულად. თავის ტკივილებმა მასწავლეს, რომ მხოლოდ ცარიელი თავი არის მშვიდად. ხოდა, მეც გულმოდგინედ ვბერტყავ თავიდან ყველაფერს, რაც კი ოდესმე მისწავლია. ვბერტყავ წარსულ გამოცდილებებს, დედაჩემის რჩევებს, ლინგვისტიკის კურსის შესავალს, ასოციაციებს, ,,მეტალიკის” ალბომების სათაურებს, ბავშვობის მოგონებებს, 10 ხერხს ურჩი თმის დასამორჩილებლად და მარტივად მოსამზადებელი საუზმის რეცეპტებს. მხოლოდ ისეთ რამეებს ვიტოვებ, როგორიცაა ვინდოუსის გადაყენების ტუტორიალი, გამრავლების ტაბულა და პუნქტუაციის წესები. ისიც იმიტომ, რომ მათ გარეშე ცხოვრება ძალიან რთულია.

მგონია, რომ მხოლოდ სიშტერეშია ბედნიერება. როგორც კი მიაღწევ სიშტერის იმ ზღვარს, როცა შეგიძლია ქართველი მსახიობი შეიყვარო/კვერცხი ზეთის გარეშე შეწვა/ზღვაზე საცურაო კოსტიუმის გარეშე წახვიდე _ მაშინვე იგრძნობ, რომ ცხოვრება მარტივი გახდა. თურმე სულ ტყუილად დავობდი ე.წ. კონცეპტუალურ საკითხებზე, უშედეგოდ აანალიზებდი ყველა დილემას და ამაოდ ცდილობდი, რაციონალურობა შეგენარჩუნებინა. ანალიზიც, რაციონალიზმიც და კონცეპტუალურობაც ისეთი სიტყვებია, წესიერმა შტერმა ადამიანმა რომ არ უნდა იცოდეს.

მეც მინდა შტერი ვიყო, თუ ყველა შტერია. ჰოდა, წარმატებებიც მაქვს ამ მხრივ. მოვახერხე და ფიქრის დრო მინიმუმამდე შევამცირე, მაგრამ ხანდახან მაინც მეფიქრება. ძველი ჩვევის ამბავია. შხაპის მიღებისას ფიქრს ვერაფერს ვუხერხებ. არადა ამის გამო შხაპზე ხომ ვერ ვიტყვი უარს. ჯობს, ისევ ჭკვიანი ვიყო, ვიდრე დაუბანელი.

თქვენ თუ მოგნდომებიათ ოდესმე, არ გცონოდათ ის, რაც იცით?

p.s. პიესი განკუთვნილია იმ ჭკვიანისთვის, ვინც იტყვის, ნაწერს ეტყობა, შენი დაშტერების გეგმა რომ წარმატებით მიმდინარეობსო:

ღამე, დილა

depressroyale — Sun, 25 Dec 2011 04:12:39 GMT

ვერაფრით ვიგებ, დილის 5 საათი ღამეა თუ დილაა. ბოლოს ასე გადავწყვიტე: თუ სინათლეა, მაშინ დილაა და თუ არაა სინათლე, მაშინ არის ღამე. გამოდის, რომ ახლა ღამეა.

ვზივარ კომპიუტერთან (მაგრამ თქვენ რომ ამას წაიკითხავთ, აღარ ვიჯდები) და ვოცნებობ შოკოლადის ნაყინზე. აი, ასეთზემაგრამ ნაყინი აუსრულებელი ოცნებაა. იმიტომ, რომ ანინა შემძულდება, ახლა რომ ავდგე და გემრიელი ნაყინი შევჭამო. თან, ეს საკუთარი ნებისყოფის უპატივცემულობაა. არ შეიძლება მრავალსაათიანი შრომა და ფეხით ხანგრძლივი სიარული სპონტანური სურვილის გამო ჩაყარო წყალში.

ოდესმე თუ გავხდები ლამაზი და ტანწერწეტა, თქვენ გეცოდინებათ, რომ ეს ყველაფერი დღეს დაიწყო (ამაღამ, ამდილას. ჰუ ქეარზ)

პ.ს. უძილობაც და შიმშილიც ნარკოტიკებია და ახლა ორივეს ზემოქმედების ქვეშ ვიმყოფები <3

შენ თავისუფალი ხარ by nancygaladriel

depressroyale — Sun, 02 Oct 2011 20:13:00 GMT

შენ დადიხარ სკოლაში და ამბობ რომ სხვა გზა არაა,არადა კარგად იცი სხვა გზა.

შენი თავის უფალი ყველაა,შენს გარდა.

შენ არასოდეს გაგიშლია ხელები თავისუფლებისაგან გახარებულს.

შენ გინდა მერხები დაამტვრიო,მასწავლებელს ჩახადო,გაიკეთო ტატუ,”მას” უთხრა რა ძლიერ გიყვარს და შეიგრძნო მიდი სხეულის სითბო,მთლიანად გაშიშვლდე და გაიქცე სახლიდან,მაგრამ შენ ამ ყველაფერს მხოლოდ ოცნებაში ბედავ.

შენ მუშაობ და ვერ იტან უფროსს,იმიტომ რომ დამპალი კაპიტალისტია,მაგრამ არასოდეს ეუბნები ამას.

შენ თავში ჩაგიბეჭდეს ათასი სისულელე,რომელსაც ზოგჯერ არ ეთანხმები,მაგრამ გეშინია ამის თქმის.

შენ იშვიათად ხარ შენ.

შენ იცი,რომ შენივე სქესი გიზიდავს,მაგრამ ეს მხოლოდ შენ იცი.

შენ ყოველდღე გცემს ქმარი და იტან,რადგან რომ დაშორდე "რას იტყვის ხალხი”.

შენ მალავ შენს სარწმუნოებას,რადგან გეშინია მათი.

შენ გინდა იყო თავისუფალი და გააკეთო ის,რაც გინდა,მგარამ ვერ ბედავ.

შენ ამაყად დგამ ზემოთხსენებულ ყველა ნაბიჯს,შენ თავისუფალი ხარ.

ჩვენი ახალი ლოგო

depressroyale — Sun, 02 Oct 2011 05:43:52 GMT

ნუ მომკლავ დედა! მე შენ მიყვარხარ! (აუცილებლად უყურეთ ბოლომდე აქ კარგად ჩანს როგორები ვართ ადამიანები)

depressroyale — Sat, 01 Oct 2011 10:41:19 GMT